مطلب ذیل چکیده ی مقاله ای است با عنوان فوق که در همایش بزرگداشت رودکی به

مناسبت یکهزار و صدمین سال در گذشت او در دانشگاه تهران ارائه گردیده است:

با توجه به نقش تاثیر گذار فرهنگ و ادبیات ایران در طول تاریخ و نیز با در نظر گرفتن پیشینه ی

چشمگیر بزم آرایی در ایران باستان با اطمینان نمی توان حکم کرد که خمریات شعرای

فارسی زبان ملهم از خمریات سخنوران عرب است و اگر این نکته را نتوان به اثبات رساند

عکس آن نیز ثابت شدنی نیست.

در این راستا با استناد به برخی منابع معتبر به ویژه خمریه ی نامبردار رودکی موسوم به

قصیده ی " مادر می " به عنوان نخستین خمریه ی ادبیات دوره ی اسلامی ایران دلایلی

چند را به منظور اثبات ای دعوی بر شمرده ایم.دلایلی چون دور بودن زیستگاه رودکی از

حوزه ی تاثیر گذاری فرهنگ و ادبیات عرب،بدیع بودن بسیاری از مضامین مندرج در خمریه ی

استاد سمرقند که در شعر شعرای قبل از وی مسبوق به سابقه نیست،هویت ایرانی داشتن

بسیاری از تعابیر و ترکیبات مشترک در خمریات ادب فارسی و عربی که به احتمال قریب

به یقین از طریق شعرای ایرانی الاصلی همچون ابو نواس و بشاربن برد به ادب عرب راه

یافته است،بازتاب بسیاری از سنت های فکری و فرهنگی مربوط به بزم آرایی ایرانیان باستان

در خمریه ی رودکی ، و برخی دلایل دیگر که در این نوشتار مورد بحث و بررسی قرار گرفته

است.